Saturday, January 1, 2011

Christmas in White Sand


                December 23, 2010, it was the day that I first ride on an airplane. I can’t express in words what I had felt during the flight. Syempre as a first timer, maraming gumugulo sa isip ko. Ang dami kong tanong na hindi ko masagot. Ganun pala ang pakiramdam pagnakasakay ka sa plane. Masaya, na excited, na kinakabahan, na wala sa sarili at parang gusto kong magbackout na lang. Nung hindi pa nagtetake off yung plane, medyo ok pa yung pakiramdam ko, pero hindi mo ko makakausap ng maayos. Para bang nagcoconcentrate ako sa pagkakaupo ko sa upuan ko. Ang seat number ko nga pala 11D, meaning hindi ako nakaupo near the window, sayang! Pero ok lang, kasi gabi naman nung umalis kami dito sa Manila, wala rin naman akong makikita sa taas kundi dilim.
                When the plane started to take-off, nagsimula na akong kabahan. Ewan ko kung bakit. Tapos yung bituka ko parang lalabas na nakakahilo ng konti, yung pakiramdam ng nakasakay sa roller coaster, ganun yung feeling. Yun nga lang, unlike sa roller coaster, medyo slow-mo ang takbo ng plane kaya feel na feel mo ang pagtagilid at pagbaba-taas ng plane. Totoong nakakabingi sa loob dahil sa pressure inside the plane. Our seat was the area for emergency exit, so the flight attendant asked us if we were willing to extend our help in times of emergency. Sa totoo lang, hindi ko masyado naintindihan yung tanong nya, sumagot na lang ako ng yes, siguro dahil sa kinakabahan ako at first time kong makakita ng flight attendants on duty. They are all beautiful at talaga namang matatangkad, waley nga ako eh, lalo akong nawalan ng pag-asa na maging stewardess... hehe!
                Anyways, sobrang saglit lang ng byahe namin, mas matagal pa nga yung inupo namin sa airport kesa sa plane eh. Thanks God, we were all safe during the flight and we arrived at our destination without any accident happened. Pagbaba namin sa Kalibo airport another 30 minutes of waiting  for our baggages. Ang sarap magpapicture in front of the plane. Siya nga pala, yung airline na sinakyan namin is Zestiar, ok naman ang service medyo delay lang ang dating ng plane because of the weather.
                From Kalibo airport to Malay, it took us almost 2 hours of trip. Mahaba-habang byahe pala yun. We left NAIA at around 11:45Pm and we arrived at Kalibo airport around 12:50Am. We arrived at my auntie’s house around 2:30Am. Sobrang ginaw that time. Medyo maulan at ang lakas ng hangin. Ang laki na ng pinagbago ng lugar nila. I haven’t told you that I have been in Malay when I was in grade 4. Actually, I’ve went there twice na... and this time, this was my third time.
                Our purpose of going there is not necessarily about having Christmas vacation, but because of the big event- WEDDING... December 27, 2010, the day that Rhean and Bambi announced as husband and wife. Before the wedding day, everyone seemed so very busy preparing for that day. Si kuya Rhean nagkasakit because of too much stress. Silang mag-asawa lang kasi ang kumikilos in preparation for their wedding. Dahil nga sa maulan that time, di maiwasang mabasa siya ng ulan sa tuwing lalakad or pupunta silang bayan to buy some stuffs needed for the wedding.
                The celebration was ended successfully. During the entourage, everyone became emotional, kasi si ate Bambi unica hija kaya ganun na lang ang emotions nila especially her parents at lalo na siya, iyak kung iyak talaga. So much on that, while I was walking in the red carpet together with my partner, fineel ko talaga yung paglalakad. Ahahaha!! Wala lang... I wore a big smile to look beautiful (echos!) tapos yung kapartner ko medyo gwapo naman so fineel ko din ang paghawak sa kanya! Haaha! (ayokong lumandi!) yung dress ko, fineel ko din ng over, over!! Picture dito, pose doon... smile dito, wacky shots doon... ang saya!! =)
                At the reception naman, bongga din ang ayos ng kainan. Nagpacater kasi sila for the decorations only, the foods were not included. May live band pang kumanta kaya feel na feel ko rin ang music. Ok naman yung boses  ng vocalist saka ang cute nung guitarist! Sayang wala akong picture niya eh! Anyways, yung foods, masarap! Kahit na konti lang kinain ko, kasi I was not comfortable that time, because of my heavy period, ayokong maupo ng maupo kaya ayun, minadali ko ang pagkain.
                After eating, picture picture uli, dun naman sa may dalampasigan. Ang ganda ng mga shots ng photographer dun. Ang ganda kasi ng effects ng hangin eh. Kaso may mga epal na bata kaya nahirapan si kuyang photographer na kumuha, kasi bago ishot, kelangan muna niyang sawayin yung mga batang naglalaro. Medyo nalungkot lang ako, kasi ang konti lang ng kuha ko dun! Hmp! Tinopak kasi si ate that time eh. Kainis!
                Hindi naman makukumpleto ang bakasyon namin doon kung di kami pupunta sa BORA!!! Yaaahh!! BORA as in BORACAY! Grabe, namiss ko talaga yung white sand at cold water ng bora! Ang daming foreigner parang summer din kahit na medyo malamig at maulan doon. December 28, 2010, the first day of boracay fever! I thought we would be having an overnight stay sa bora, kaso, KJ talaga pag may parents na kasama. At eto pa, naligo kami sa dagat for only 1 hour!!! My gulay!!!! Di ko carry!! Di ko man lang nafeel ng over over yung white beach!! KJ din pag may kasamang mga bata! Kalerkey!! At eto pa, nakakahiyang maligo sa dagat ng naka’t-shirt and shorts kasi almost everyobody were wearing one piece bikini!! Hahaha!! Next time I will! Hoho!!
                We took a bath at the house of Ate Penny, dun din sa bora... tapos we ate our dinner there also. Actually, crush ko yung anak niya, si botchok... di naman kagwapuhan pero malakas appeal. Una ko siyang nakita nung kasal tapos ayun, crush ko agad siya!! Hahaaha!! Gusto ko ngang kunin yung number niya eh kaso nahiya me eh...
                December 29, 2010, the last day of our stay. At dahil wala pa akong nabibiling souvenir from bora, I insisted to go back again there! Harhar!! Gusto ko sanang maligo uli kaso kulang na yung time namin eh. I bought magnet souvenirs, keychain and t-shirts. Gusto ko sana yung dress na... pano ko ba idedescribe?? Basta, gusto ko yun! Hahaah! Sexy kasi ako pagsuot ko yun eh! LOLS!! After a long-tiring shopping at D’MALL, we finally went to Club Paraw. Take note, di kami nagpunta dun para maghappy hour, pumunta kami dun para umupo at makinig sa usapan ng mga nag-iinuman(sila papa yun at ang da’barkads niya). Pinakain lang kami ng barbecue saka pizza tapos ang panulak namin, COLD CHOCO SHAKE! Ang sarap! Yum, yum!! Dapat nga banana choco eh, kaso naubusan na daw sila ng banana... kainis!
                We left bora at around 8:15Pm, kaya ginabi na talaga kami ng uwi, bago matulog nag-ayos pa kami ng dadalhin pauwi sa Manila, kasi kinabukasan ang flight namin. Hay, kalungkot talaga that day. Kasi bitin yung stay eh. Tapos di ko pa nafeel ng sobra-sobra yung bora... ni-hindi nga ako umitim eh! (yezt naman!!) haha!
                December 30, 2010, this was it! The day that our flight was scheduled to go back to Manila. We woke up as early as 7:00Am, tapos we ate our breakfast. At around  9:00Am, we left our Auntie’s house, another 2 hours of trip going to Kalibo airport and the time of our flight was 12:15Pm. Malungkot na masaya ako that time, kasi ewan ko... malungkot kasi gusto ko pa magstay, masaya kasi i will be coming home within 3 hours. The time had come, sumakay na uli kami sa plane!! Yung kasiyahan ko naglevel up!!!! Hahaah! Ang gwapo kasi nung isang flight attendant!! His name is DAVE!!! HE’S REALLY CUTE!!!! Lalo na kapag nagsmile siya... GRRGRRRR!! Hahaha!! Gusto ko siyang kausapin kaso, there’s no reason for me to talk to him. Ayun, hanggang tingin na lang tuloy ako. My seat number was 4D, sa kasamaang palad I was not near window again... Pero ok lang din, nakita ko parin naman yung clouds eh... saka yung feeling na kinakabahan, di ko na masyado naramdaman, parang naging komportable na ako all throughout the trip. Siguro dahil it was my second time riding on an airplane and alam ko na kung ano talaga ang pakiramdam pag nakasakay sa plane tapos samahan pa ng gwapong flight attendant!! Ay dyosme!!! No need to look on the window, kasi ang magandang view nasa harapan ko na! Hahahaha!!! Worthwhile talaga yung travel! Hahaha!!
                Nakakapagod yung naging byahe namin papunta dito sa bahay, kaya ayun, nagkaron me ng JETLOG! (wow!what a term!!)
                I shall return in BORA!!

No comments: